Esther is een onderneemster pur sang. Senang. On point. Elke maand lees je haar Executive Vision terug in haar columns in FinX.

📍IG: @wijnschenk_business_services

📍@: www.wbusiness-services.com

👠 By Es

Inclusie begint niet met beleid, maar met jezelf

Diversiteit zie je. Inclusie ervaar je.

Ik merk dat het gesprek over diversiteit en inclusie vaak twee uitersten kent. Aan de ene kant zijn er organisaties die er vol enthousiasme mee aan de slag gaan. Aan de andere kant hoor ik steeds vaker de verzuchting: “Zijn we hier nou nog niet over uitgepraat?”

Dat begrijp ik ergens wel. We leven in een tijd waarin er veel van organisaties wordt gevraagd. Duurzaamheid, digitalisering, krapte op de arbeidsmarkt, geopolitieke onzekerheid. Dan kan inclusie voelen als nóg een onderwerp op een toch al volle agenda.

Maar misschien zit daar juist de denkfout.

Inclusie is geen extra thema. Het raakt aan alles wat een organisatie succesvol maakt: samenwerken, leiderschap, innovatie en het benutten van talent.

Meer dan een optelsom van verschillen

Diversiteit is relatief eenvoudig zichtbaar te maken. Je kunt cijfers verzamelen, doelen stellen en rapporteren over de samenstelling van je organisatie. Dat is belangrijk, maar het vertelt niet het hele verhaal.

Inclusie laat zich veel minder gemakkelijk meten. Het gaat over een gevoel. Over de vraag of mensen zichzelf kunnen zijn, of ze worden gehoord en of hun ideeën ertoe doen.

Want wat heb je aan een diverse organisatie als mensen zich alleen geaccepteerd voelen wanneer ze zich aanpassen aan de bestaande norm?

Voor mij is dat misschien wel de kern van inclusie: niet vragen of iemand binnen de bestaande cultuur past, maar ruimte creëren zodat verschillende perspectieven daadwerkelijk kunnen bijdragen.

Het ongemak niet uit de weg gaan

Ik denk dat inclusie soms spannend wordt gevonden omdat het ons dwingt eerlijk naar onszelf te kijken.

Iedereen heeft voorkeuren. Iedereen maakt onbewust aannames. We voelen ons vaak prettig bij mensen die denken zoals wij, communiceren zoals wij of een vergelijkbare achtergrond hebben. Dat is menselijk.

Maar juist daarom vraagt inclusie om bewust leiderschap.

Niet omdat iemand fout is, maar omdat niemand volledig objectief is.

De vraag is dus niet óf we blinde vlekken hebben. De vraag is of we bereid zijn ze onder ogen te zien.

Leiderschap laat zich zien in kleine momenten

Vaak wordt inclusie gezien als een verantwoordelijkheid van HR. Natuurlijk speelt HR een belangrijke rol, maar uiteindelijk wordt inclusie iedere dag vormgegeven door leidinggevenden én collega’s.

In vergaderingen. Tijdens sollicitatiegesprekken. Bij promoties. In wie het woord krijgt. In wie wordt gevraagd mee te denken. En misschien nog wel vaker: in wie níét.

Het zijn juist die ogenschijnlijk kleine momenten die bepalen of iemand zich onderdeel voelt van een organisatie.

Niet het beleid op papier, maar het gedrag in de praktijk maakt uiteindelijk het verschil.

Een organisatie groeit met verschillende stemmen

Ik geloof niet dat inclusie draait om politieke correctheid of het afvinken van quota. Daar wordt het onderwerp vaak onnodig klein van gemaakt.

Voor mij gaat inclusie over kwaliteit.

Over het lef om ruimte te geven aan andere ideeën. Over nieuwsgierig blijven, juist wanneer iemand een andere mening heeft. Over accepteren dat de beste oplossingen niet altijd ontstaan tussen mensen die hetzelfde denken.

Verschil maakt organisaties niet zwakker. Het maakt ze veerkrachtiger.

Juist in een wereld die voortdurend verandert, hebben organisaties behoefte aan mensen die vanuit verschillende ervaringen en perspectieven naar dezelfde uitdaging kijken.

De echte vraag

Misschien hoeven we onszelf daarom niet steeds af te vragen of inclusie nog wel relevant is.

Misschien is de belangrijkere vraag wel of we het ons kunnen veroorloven om het níét serieus te nemen.

Want uiteindelijk begint inclusie niet bij beleid, trainingen of mooie woorden. Het begint bij de bereidheid om echt te luisteren. Om nieuwsgierig te blijven. En om af en toe te erkennen dat jouw manier niet de enige manier is.

Ik laat jullie daarom graag achter met één vraag.

Als morgen iemand met een totaal andere achtergrond, overtuiging of manier van denken aanschuift aan je vergadertafel, ben je dan vooral benieuwd naar wat diegene anders maakt… of naar wat jij daarvan kunt leren?

Dat bouw je zelf.